Józef Gniewniak

Józef Lech Gniewniak, polski ksiądz rzymskokatolicki i duszpasterz środowisk akademickich, urodził się 15 lipca 1922 roku w Staszowie. W czasie II wojny światowej działał w konspiracji. W 1943 roku został aresztowany podczas łapanki i uwięziony na Pawiaku, a następnie wywieziony do Auschwitz. Przebywał tam do września 1944 roku, po czym został przeniesiony do Sachsenhausen.

Po wyzwoleniu kraju rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uczestniczył w Bratniej Pomocy i był prezesem Sodalicji Mariańskiej Akademików. Dwukrotnie go aresztowano: w 1946 roku za organizację manifestacji w rocznicę Konstytucji 3 maja, a w 1949 roku za udział w Sodalicji. W 1949 roku przerwał studia i wstąpił do warszawskiego seminarium duchownego. Święcenia kapłańskie otrzymał w grudniu 1952 roku. Pracował w parafiach w Warszawie i Brwinowie, a od 1957 roku prowadził duszpasterstwo akademickie na warszawskiej Ochocie. Później był kapelanem Centrum Zdrowia Dziecka w Międzylesiu. Na emeryturę przeszedł w 1993 roku. Zmarł 4 sierpnia 2000 roku w Międzylesiu. Spoczął na cmentarzu Bródnowskim.

Na podstawie artykułu „Józef Gniewniak” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.